Ντόρα Μπακογιάννη, Έφη Αχτσιόγλου…

…Βίοι παράλληλοι για τις κυρίες τής πολιτικής, που, τελικά, μπορεί να μην έγιναν ΠΟΤΕ «Μεγάλες», αλλά μεγάλα «ΛΑΘΗ» έκαναν καί οι δύο…!

Αυτών τα «ΛΑΘΗ» «πληρώνουμε» σήμερα …και θα συνεχίσουμε να τα «πληρώνουμε» και στο μέλλον!!!

Όταν το 2009 δρομολογήθηκαν οι εσωκομματικές εκλογές τής ΝΔ, γιατί «έπεσε» ο Καραμανλής —υπό το βάρος τού εγκλήματος των εγκληματικών ανακεφαλαιοποιήσεων των ιδιωτικών τραπεζών— το «άστρο» τής Ντόρας «έλαμψε» με όλη του τη δύναμη. Οι «πειρατές» Μητσοτάκηδες ήταν πιο ισχυροί από ποτέ και μάλιστα με δεδομένη την ύπαρξη και του ανταγωνισμού όλων των δεξιών «δελφίνων» μέσα στο κόμμα. Εν μέσω πανίσχυρων «δελφίνων» ήταν κυρίαρχη η Ντόρα! …Όχι όπως τώρα, που ο Κούλης «περπατά» σε «καμένη γη» —ανάμεσα σε «αποκαΐδια» τύπου Γεωργιάδη— απολύτως μόνος του. Στην κυριολεξία η Ντόρα απολάμβανε την απόλυτη και καθολική κυριαρχία …Κάτι, το οποίο δεν είχε απολαύσει ούτε ο ίδιος ο πατέρα της.

Εκλογές Ιουνίου 2023…

…ΕΥΚΑΙΡΙΑ των δεξιών ν’ αποκαλύψουν την απάτη τού 41% και να σώσουν την πατρίδα από τη συμμορία τής Μπίλντερμπεργκ και του Σβαμπ !!!

Εάν «κολλήσουν» —και πάλι— έξω από την «πόρτα» τής μητσοτακικής ΝΔ, θα είναι ΑΞΙΟΙ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ ΤΟΥΣ !

Αυτό, το οποίο συμβαίνει με τους δεξιούς και τη ΝΔ είναι θέμα που ξεπερνά ακόμα και τα όρια της ψυχιατρικής επιστήμης …Ακόμα και το «Σύνδρομο της Στοκχόλμης» δεν μπορεί να εξηγήσει αυτό το οποίο συμβαίνει στη σχέση τής μεγάλης δεξιάς παράταξης με το αντιδεξιό μητσοτακικό παρακράτος, το οποίο την ελέγχει απόλυτα …Ακόμα και το «Σύνδρομο της Στοκχόλμης» είναι αντιμετωπίσιμο από την επιστήμη, εφόσον επιτρέπει κάποιους βαθμούς ελευθερίας στον χειρισμό του …Επιτρέπει την «απεμπλοκή» κάποιου από την προβληματική σχέση με μέσον την ανάλυση των δεδομένων —και βασικό στόχο την επίγνωση της «άρρωστης» κατάστασης—, προκειμένου ο ασθενής να θεραπευτεί. Αυτό, το οποίο συμβαίνει με τους δεξιούς, δεν είναι καν ένα τέτοιο ψυχολογικό πρόβλημα. Μοιάζει με παθολογικού τύπου αδυναμία αντίδρασης. Μοιάζει με χειρουργικού τύπου «εξουδετέρωση» του νευρικού συστήματος του οργανισμού, άσχετα με την αντιληπτική ικανότητα του εγκεφάλου. Θυμίζει το «δείπνο» τού Χάνιμπαλ Λέκτερ με τον ανοικτό εγκέφαλο του θύματός του, που, ενώ έχει πλήρη επίγνωση του τι του συμβαίνει, απλά περιμένει τον θάνατό του, χωρίς να μπορεί ν’ αντιδράσει.