Β’ ΜΕΡΟΣ
Ο “χρήσιμος” Έρασμος.
Ο Έρασμος ήταν κι αυτός ένας “επιστήμονας” τύπου Δαρβίνου. Ανύπαρκτος, με ανύπαρκτο έργο. Το σύστημα τον έκανε διάσημο, απλά για να μην γίνει κανένας άλλος. Το σύστημα ήταν αυτό το οποίο είχε όφελος από το έργο του και όχι η κοινωνία. Η κοινωνία μπορεί να είχε ανάγκη τον Πλάτωνα, αλλά όχι έναν πλατωνιστή. Είχε ανάγκη τη σκέψη του Πλάτωνα και των υπόλοιπων Ελλήνων φιλοσόφων και όχι την “ανέξοδη” κριτική κάποιου χριστιανού, ο οποίος απλά τους είχε διαβάσει όλους αυτούς. Και αυτός, όπως οι Αγγλοσάξονες, διακρίθηκε μέσω του “δανεισμού”. Ό,τι ειπώθηκε από αυτόν —και έχει μια στοιχειώδη αξία— ανήκει στην ελληνική φιλοσοφία, η οποία είναι απόλυτα εχθρική με τον ιουδαϊσμό της χριστιανικής κοινωνίας.
ΣΧΟΛΙΑ